« اللهم لَكَ الْحَمدُ كَما خَلَقْتَنى فَجَعَلْتَنى سَميعاً بَصيراً ( الى قوله عليه السلام ) لَكَ الْعُتْبى لَكَ العُتبى حَتّى تَرْضى قَبْلَ ذلِكَ » . گاه انسان در مطالب و خواسته‌هايى كه از ديگران دارد براى ترغيب آنها به انجام تقاضاى خودش يا به مناسبت حال و شأن آنها سوابق و روابط خوب فىمابين خود و آنها را ياد مىكند ؛ از تقاضاهايى كه از آنها پذيرفته و از خدماتى كه نسبت به آنها انجام داده و خلاصه حقوقى را كه در بين آنها بوده و او رعايت مىكرده است يادآور مىشود . كه در واقع مىخواهد طرف هم ، مقابله به مثل كند و احسان و خدمت او را تلافى نموده و به او احسان و نيكى بنمايد . البته تذكر احسانى كه انسان به كسى مىنمايد اخلاقاً پسنديده نيست و از شائبه منّت‌گذارى ، خودبينى و بزرگ شمردن احسان ، خالى نيست و شرط ادب و اخلاق ، فراموش كردن آن احسان و كم شمردن آن است . ولى گاهى در شرايطى مثل ترغيب طرف به قبول تقاضا ، تذكر آن مناسب مىشود .